52th Anniversary of Teaching

On 29th November 1972, I joined Pondicherry Government Collegiate Service. As I celebrate the 52nd anniversary of that today (29th November 2024), almost at the same time, I delivered an invited lecture at a National Seminar on " Emerging Challenges in Human Resource Management" and got an honorarium for the same.  😀

ഉദയാസ്തമനം

 

Written by Sujatha Sabarinath 

കിഴക്കു ദിക്കിലെ മേഘ പടർപ്പിനിൽ 

 ചെങ്കതിർ വീശി ഉണരുന്ന സൂര്യനും

 ചായുന്ന സദ്യക്ക് ചായം പുരട്ടുന്ന തീഗോളമായുള്ളോരണയുന്ന സൂര്യനും

 സൃഷ്ടി കർത്താവിൻറെ കൈവിരൽ തുമ്പിലെ വിസ്മയമേകുന്ന ചിത്രങ്ങളല്ലയോ? 

ഏകുന്നു ദിനകരൻ കല്പ കലാന്തരെ 

ഭൂമിയാം ദേവിക്ക് പ്രാണനും വായുവും ഉദയാസ്തമനത്തിൻ മായാ പ്രപഞ്ചം പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളിലാകെ തിളങ്ങി.

 സൂര്യ ഭഗവാനെ! നിൻ പ്രഭാ രശ്മിയെ അഞ്ജലി കൂപ്പി വണങ്ങുന്നു ഞാനിതാ. 

The Twilight of Despair

Written By Sabarinath in 1985, inspired by the evening sight at Darmadam beach, Mahe

The weary sun sinks in the west,

Taking a plunge into the sea.

Flocks of birds in the dusky sky

Hasten to their nests as darkness invades.

Fishing boats from the boundless sea

Glide toward the shore with their bounties.

Their shadows race ahead, stretching long,

Eager to touch the shore first.

The sea and sky unite at the farthest west,

A tapestry of splendid colors spreads across.

A gentle wind lends rhythm and grace,

To a mirrored dance in twilight's embrace.

Tiny waves from afar take shape,

Growing bolder in their escape.

Rushing to the shore with a roaring cry,

They crash on rocks with a weary sigh.

Exploding into droplets of scattered despair,

They speak of a journey too heavy to bear.

Crabs that cling to their rocky hold

Scatter in fear, both young and old.

And there he sits, absorbed in thought,
Amidst the chaos as moments are caught.

He watches the waves and the crabs’ futile run,

Mocking the struggles beneath the sun.

A Time to Rest

The time has come to sit back and rest,

Yet the mind refuses to stay at ease.

It races faster than in the past,

Weighing losses, measuring gains.

Dreams were many and filled with joy,

Yet some led paths that left me drained.

More time slipped away than was truly used,

With missed chances the most by far.

The road behind is winding and long,

With fuel burned in ample stores.

And so, the mind’s assessment runs,

Disturbing me in moments of rest.

Who am I to measure my life?

What scales would even serve me best?

As the mind offers no clear answers,

I choose instead a calm, quiet peace.

കൂട്ട്

പണ്ട് പണ്ടേ കേട്ടറിഞ്ഞു

കണ്ടുമുട്ടി, കണ്ടറിഞ്ഞു, . 

കൂട്ടുകൂടാൻ ഇഷ്ടമായി

കണ്ടുമുട്ടാൻ, കാത്തിരുന്നു.

ദൂരെ ദൂരെ പാർത്ത നിന്നെ 

കൂട്ടുകൂടാൻ ഓടി എത്തി.

കേട്ടിരുന്നു, കണ്ടിരുന്നു

മുട്ടി മുട്ടി തൊട്ടിനുന്നു.

കത്തെഴുതാൻ ഇഷ്ടമായി 

കത്തെഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്തു.

കത്തു കിട്ടാൻ, കണ്ണ് നട്ട് 

 കാത്തിരുന്നു കത്ത് വന്നു.

കത്തിലെങ്ങും തിങ്ങിനിന്നു 

നിർമ്മലമാം സ്നേഹരാഗം. 

 അന്ന് കണ്ടു സ്വപ്നമെത്ര

  ജീവിതത്തിൽ ഒന്നു ചേരാൻ